Heyhey allemaal,
Ik zal ‘right off the bat’ gelijk maar bekennen dat ik deze keer best wel heel erg mijn best moest doen om te gaan beginnen met het opstellen van een nieuwe update, een update die uiteindelijk niet met elke zin zou verzanden in een pessimistisch geladen tranendal (jullie mogen zelf bepalen of je vindt dat dat enigszins gelukt is, haha:), maar geloof mij, als je in de afgelopen maanden een (zij het autonoom structurerende) typmachine had kunnen koppelen aan mijn perpetueel verspringende gedachtestromen dan had je er nu een hedendaagse variant van het boek “Eén familie, acht tragedies” van Aischylos bij(a)).
Wellicht had dit allemaal enkel en alleen maar te maken met dat Helios (de goddelijke zon) gedurende de wintertijd met behulp van de wolken en de mist (of de Ring van Gyges?) verstoppertje leek te spelen met ons en daar zo goed in was dat die pas na enkele maanden weer is teruggevonden (uit diverse hoeken hoorden we over zonnepaneel (aaghumagghum) “opbrengsten” van slechts enkele euro’s voor een gehele maand…oef…dan duurt de terugverdientijd van je panelen wel heel erg lang…maar een positieve notitie hierbij is natuurlijk wel dat je dan tenminste geen enkele zorg hoeft te hebben om de terugleverkosten, haha:p). Maar misschien had het ergens ook wel iets te maken met de samenvoeging van de ietsjes semi-verbasterde deelspreekwoorden “een wortel voorgehouden” en “een dolk in de rug” krijgen(a), wat deze periode sterk aanwezig leek te zijn… Wat de reden ook was, ergens heeft iets gezorgd voor een zeer zeldzame uitbraak van lichtelijke, collectieve “depresSisyfus”, dat wil zeggen een ‘Groundhog Day’-achtige periode waarbij bijna elke dag iemand (of een combinatie van iemanden) uit het gezin het zwaarder had(den) dan je iemand gunt.
Gelukkig zijn er tot nu toe altijd weer meer dan genoeg Orpheus-en (dankjewel weer ieder luisterend oor en verzachtende stem:)) in onze levens om de Euridice-n (in tegenstelling tot het origineel wél) geheel uit de duisternis van Tartaros te leiden:) (klein uitstapje met betrekking tot dit Griekse liefdesverhaal: de oplossing ligt hem wellicht in het niet (te vaak) achterom (en wellicht ook niet (te vaak) vooruit) kijken, maar gewoonweg in het hier en het nu (samen- en bezig-) zijn:), maar hé, dat is enkel maar mijn onprofessionele diagnose van de afgelopen periode, doe ermee wat je wilt;)), iets wat overigens niet alleen op het mentale domein slaat hier maar ook in de (iets te:)) tastbare praktijk regelmatig het geval was wanneer we voor de zoveelste keer in de “redelijk” krappe en modderige kruipruimte bezig waren om doorgangen voor de “ietwat” stugge en haast eigen-wil-bezittende leidingen uit te graven en deze vervolgens met enige alligatorachtige worstelingen richting de juiste doorvoeren door de vloeren te trekken, haha(a).
Kleine confessie hierbij: hoge hoogtes vind ik niet echt een probleem, maar net als het drijven op open water, ben ik (tot we zoiets vinden als de “Gurren Lagann” (voor de anime-kijkers onder ons:))) niet heel erg super fan van het spenderen van al te veel tijd in benauwende ruimtes onder de grond. Blij toe dan ook dat we ten eerste gebruik mochten maken van een waadpak ((niet zo) strak, strak in mij waahaadpak, pak, kijk eens hoe ik…:p) van kennissen (dat maakt het glibberen door de modder een stuk makkelijker en aangenamer) en vervolgens niet zelf ruim 120 meter de grond in hoefde te graven maar de grondboringen voor de bodemwarmtepomp gewoon gedaan konden worden met behulp van deze 25-ton wegende “gele draak” (voor de term “gele draak” zie de jaren’90 kinderfilm: Annabel en de race tegen de klok, haha:)), die in tegenstelling tot wat sommigen onder ons dachten natuurlijk niet veilig langs het huis paste(a). Maar goed dat er in de voortuin ook een prima optie was om de enorme diepte in te gaan. En dubbel maar goed dat we de kavel niet al helemaal hadden uitgevlakt en opgeknapt, want wat was het daarna weer een ravage, haha(a).
Over de ravage op de kavel gesproken. Aan het begin van februari wist de zon (en met het vallen van de avond ook de andere hemellichamen:)) eindelijk weer eens door het Matrix-achtige wolkendek heen te prikken, jééj:), en konden wij ook weer eens aangenaam aan de slag in de tuin (ja in korte broek zo nu en dan, haha, je moet het mooie weer soms zelf uitnodigen hè(a)), zodat de zoon van de buren van onze toffe buren met zijn (in dit geval) “oranje draak” en enorme vakkundigheid het chaotische heuvellandschap haast in een enkele oogwenk en handomdraai (één schep van zijn “oranje draak” is bijna twee kruiwagens groot en in één kruiwagen zitten weer een hele hoop scheppen van mijzelf, dus ja, dat ging een stuk sneller dan mijn “inzet”, haha(a)) kon omtoveren in een vlakkere oase van rust (overigens helemaal niets mis met chaotische heuvellandschappen natuurlijk, als ik mijn huisje bijvoorbeeld hier in Wales (ja, ik was er even tussenuit om mijn neefje en de natuur daar te bezoeken:)) op deze soort van Akademeia van Plato-achtige locatie kon zetten, dan zou ik dat direct doen, haha:)). Een zeer welkome rust overigens na 2,5 jaar van chaotische wanorde (het is nog lang niet klaar natuurlijk en eerder een fata morgana dan een daadwerkelijke oase, maar nu kan er in ieder geval wél eindelijk constructief gewerkt worden aan het opbouwen (oké, de schutting zal nog afgebroken moeten worden, zoals de Groene Specht ook al veelvuldig liet blijken, haha:)) van (in plaats van enkel verplaatsen van dingen in) de tuin, dubbel jééj, beginnende met het (ver)planten van (fruit)boompjes (dankjewel ook Luuc van Heijboer boomverzorging voor het meedenken en de tips rondom het verpoten van bomen;)). Wisten jullie trouwens dat dit gebied hier vroeger uit allerlei fruitgaarden bestond. Er zijn er nog een paar over, maar wat mij betreft mogen die weer veelvuldiger terugkomen, en dan natuurlijk ook met ruimte voor tiny huisjes hè, haha(a). Wonen en werken op een fruitgaard! Klinkt niet verkeerd toch?
De rust werd zo nu en dan overigens helaas wel weer enorm verstoord door niet nader te noemen mensen. En ik zal omwille van mijn eerdere opmerking over niet te pessimistisch schrijven en de energie en hoofdharen (als het zo doorgaat, kan je straks gemakkelijk via de hoeveelheid hoofdhaar het verschil zien tussen Ray en ik:p) die dat al heeft gekost hier niet verder op ingaan, maar de stress, pijn, ongeloof en onzekerheid bereikten wel weer even een enorm hoogtepunt, wat met name voor mij heel moeilijk was. Ik voelde mij zo leeg als het waadpak op de foto’s, haha(a). Maar gelukkig mede door al die Orpheus-en om mij heen heeft dit juist ook weer gezorgd voor het weer actief-constructief aan de slag gaan met het vinden van een potentiële standplaats. Of ons dat gegund wordt, is nog een tweede, daarvoor zijn we helaas afhankelijk van partijen buiten onszelf in een woningmarkt die zacht gezegd “niet optimaal” is, maar de wil, passie en drive is wel weer als normaal aanwezig, driedubbel jééj dus:).
Nu hoor ik je gedurende het lezen wel denken: “Leuk Leon al die veranderingen buitenshuis en ondergronds, maaruh, is er ook nog iets binnenin de gebouwen gebeurd?” Ja zeker wel:), tussen het gewone werkleven, de winterse bouwmoeheid en het blijvend ontwerpen door heeft Pat alle grote delen van zijn huisje kunnen af-oliën, daarnaast een zeer arbeidsintensieve (maar daarmee ook zeker heel mooie) meterkast kunnen bouwen en deze met een klein beetje van mijn hulp (de accu’s wegen veel en de ruimte is schaars) ook aan de binnenkant helemaal kunnen voorzien van het technische hart. Nu klopt het hart weliswaar nog niet, want zijn huisje staat nog in de schuur van andere mensen waar wij op dit moment niet zoveel zijn (het “Frankenstein-momentje” moet later dus nog plaatsvinden(a)), maar met deze stap kan wel de rest van het elektra en interieur bij hem ook uitgewerkt worden en lijkt het nu ook eindelijk een écht huisje te worden daar:), al zal dat (evenals verdere impressies daarvan) nog wel even op zich moeten laten wachten totdat Pat het eindelijk eens is (goed hè Bou:p) met één van zijn ontwerpen van het interieur, haha:p (gelukkig zijn de eigenaren van de schuur nog steeds super relaxt, dankjewel familie Bakker:)). Wordt voor nu dus vervolgd;).
Naast Pats bouwsels heb ik mij daarnaast, met hier en daar hulp van hem en Ray, in mijn huisje vooral gefocust op het verder ontwerpen en uitwerken van mijn totale s(oms tot in de kleinste details) maatwerk keuken, waarbij de sparing voor de wasbak in het bamboe keukenblad ten eerste vooral door Rays combinatie van clowneske capriolen en wizard-achtige inzichten goed uit de verf (en uiteindelijk Osmo Topoil olie:p) is gekomen:) (we lijken overigens weer best wel veel op elkaar als we zo op de grond zitten hè, haha:)), het schoenenrekje in de zijkant helemaal naar tevredenheid is gelukt:), de spatschermen wat extra aandacht (zowel voor het strijken (ja je leest het goed: strijken met een strijkijzer) van de kromgetrokken platen als het bevestigen ervan met een groot aantal spijkertjes(a)) vergden dan dat ik had verwacht en tot slot het afzuigkapmeubel met behulp weer van wat Tetris-achtige ‘moves’ uit het verleden en mede door de nog steeds oohw zo fijne Dynaplus schroeven lekker stevig op zijn plek hangt:). Ook dit wordt vervolgd en ook deze onderdelen kunnen er overigens altijd weer uit mocht dat nodig zijn voor het verplaatsen. De lijn van modulair bouwen wordt dus nog altijd zoveel als mogelijk is voortgezet;).
Bij het huis van mampap zijn tot slot ook nog een hoop stappen gezet;). Zo zit daar allereerst bijna al het (voorbereidende) kanaal-, elektra- en leidingwerk in de vloeren, muren en plafonds verwerkt, zijn verder bijna alle muren en plafonds voorzien van (afgewerkte) gipsplaten en/of stucwerk (dankjewel ook Bertus van Afwerkingsbedrijf Siereveld voor het op de korte termijn kunnen leveren van zeer mooi stucwerk, het meedenken met alles en de gezelligheid:), en ja, óók het wijzen op het aandraaien van de schroefjes, pfff dat waren een hele hoop schroefjes in de gipsplaten nalopen en aandraaien, haha:p), is de technische ruimte daarnaast steeds meer vorm en functie aan het krijgen en zijn tot slot allerlei materialen zoals de vloertegels en de keuken onderhand ook besteld:). En dat allemaal met ondersteuning ook van Supermams, die zoals je ziet net zo makkelijk achter de zaagtafel staat (en meedoet met allerlei kluswerkzaamheden die we helaas niet op foto hebben) als dat ze ramen zeemt (iets wat ze niet met veel plezier doet en hier noodgedwongen (er zit altijd een hoop vocht in huizen met beton- en stucwerk en dat moet er op de één of andere manier uit voordat je verder kunt – dankjewel ook hier weer aannemersbedrijf Roggeband voor het mogen lenen van de bouwdroger:)) in één week soms al vaker deed dan dat wij in een paar jaar in het vorige huis in Moordrecht deden, haha(a)). Ook hier niet getreurd, want ook hier moet nog een hoop gebeuren en wordt het allemaal op ten duur ook gewoon vervolgd (inclusief het ramen zemen;)), haha:p.
Zoals je denk ik wel hebt kunnen lezen is het weer allerlei kanten opgegaan de afgelopen tijd, een tijd vol entropie-achtige bewegingen, waarbij mede met hulp van fijne mensen de pieken op de kavel (en de muren in het huis) uitgevlakt werden en mooie dingen zijn gecreëerd die rust geven, maar tegelijkertijd door anderen juist ook weer razendsnel pieken in de emoties ontstonden, een tijd waarbij je met andere woorden het ene moment in een beklemmend waadpak in een benauwende ruimte struggelt, het andere moment je struggelt met de leegheid van een net uitgetrokken waadpak, maar tegelijkertijd de positief-existentiële vrijheid voelt van diezelfde leegte, haha:p. Ach ja, wij gaan gewoon verder met alles wat er sowieso nog te doen is, terwijl op dit moment Pat en ik afwachten of we in mijn huisje mogen blijven slapen en mijn ouders nog wel in het bijgebouw mogen verblijven, of dat we toch weer één, twee of zelfs drie tentjes op de kavel moeten gaan opzetten om in te “wonen” de komende tijd(a). Nogmaals heel erg bedankt alle Orpheus-en in mijn leven, zoals Tom Odell en Aurora in hun nummer “Butterflies” ook wel zingen: “You don’t know it, but you saved my life. Gonna be okay. Think I am gonna be okay”. In ieder geval veel goeds en liefs weer vanuit Zeeland voor nu en tot ziens hopelijk:) xx
Tiny Huisje, Groot Avontuur:) 