06-09/24 Welke toon het seizoen ook zet, het is altijd beter met een écht bed:)

Heyhey allemaal,

Waar waren we eind mei ook alweer gebleven? Oohwja, natuurlijk (hoe kon ik dat haast vergeten zijn(a)) bij het voor mijn gevoel eindeloos aanhoudende ophogen en uitvlakken van de kavel:) (door de vanzelfsprekendheid van het tussen de andere dingen door een soort van continu op orde maken en/of beter gezegd minimaal werkbaar houden van de kavel zou ik haast vergeten dat het – en ik moet hier even mijn enige vijfjarige vriend (die van het speelhuisje in het oosten van het land) quoten wanneer hij Mario speelt – “écht niet normaal is” dat we al zo lang daarmee bezig zijn(a)), iets wat tijdens het schrijven van deze update (zoals sommige foto’s verderop wel zullen tentoonstellen) bij lange na nog niet klaar is(a).

Maar om gelijk maar heel eerlijk te zijn, moet je ook wat te doen houden hè (typ ik terwijl ik heftig wuif met mijn sarcasme-vlag). Zeker nu de dagen (met het arriveren van de altijd prachtige Horai Carpo (seizoensgodin van de herfst)) weer in rap tempo korter, kouder en natter beginnen te worden, wil je niet gewoon maar lekker cosy en warm binnen zitten en niets hoeven doen, toch? (sarcasm intensifies…(a)) Oohw en over nattigheid gesproken, volgens mij had Thallo (godin van de lenteperiode) zich dit jaar een klein beetje vergist in de tijd en kwam zij er pas halverwege juni achter dat het lente hoorde te zijn, haha(a). Op een gegeven moment was het zelfs zo dat bij het luisteren naar Jamiroquai’s normaliter zonnig klinkende ‘Seven Days in Sunny June’ ik automatisch ‘Barely Seven Sunny Days in June’ meezong:p. Misschien moet Persefone maar gewoon alle twaalf de granaatappelpitten eten, dan weten we qua weer in ieder geval meer waar we aan toe zijn, haha(a). Al durf ik ook niet echt voor te stellen hoe Demeter zou reageren op het niet meer kunnen zien van haar lieflijke dochter:).

Oké, voordat ik helemaal afdwaal en ik dit epos te veel in een ‘tragedisch’ (nee Mr(s) Microsoft Word, ik bedoel tragedisch en niet tragisch) tranendal verander, weer even terug naar het begin van juni, waar mama en ik (in de weekenden gesteund door Pat en pap) al sta(m)p(voor stap)voetend met het altijd aanwezige respect richting Gaia de aarde een klein beetje op haar (voor ons) juiste plek proberen te krijgen, iets wat met enkel onze handen en voeten en de andere dingen die we ook gewoon te doen hebben op zich al niet zo super snel gaat(a), maar soms ook nog eens extra vertraagd omdat de grond hier behoorlijk vruchtbaar is en dus boordevol leven zit. Wat natuurlijk een heel goed teken is:), maar wat er op haar beurt ook weer voor zorgt dat we zo nu en dan vol fascinatie “onproductief” staan te staren naar allerlei dingen als verlaten holletjes en verborgen vreemde attributen, hardwerkende en frivole insecten, nieuwsgierige en uitdagende vogeltjes en sluipende en betrapte poezen:).

Tussen het graven en vooral de regenbuien door, en in opdracht van Pat die deze zomer hoe dan ook horren voor mijn ramen wilde hebben (hoe durft hij te vragen om comfort hè…de brutaliteit:p), was ik in juni met name aan het experimenteren met het maken van horren uit materialen als aluminiumgaas en diverse soorten hout, wat na wat verschillende ideeën en probeersels dan ook eindelijk helemaal naar wens lukte:). Al moet je ook hier weer niet te veel OCD hebben en een heel klein beetje met vergevingsgezinde ogen naar kijken, haha, want sommige elementen lijken rechtstreeks vanuit de belevingswereld van Mary Shelley te zijn gekropen(a). Ach ja, geheel in lijn weer met Wabi-Sabi en Boris de boswachter (van het boekje ‘Op een Winteravond’) is al dit Frankenstein-achtige bij mij ook gewoon meer dan welkom hoor, net als de koelere avonden en nachten in de tijd van Auxo (seizoensgodin van de zomer) die de Zeeuwse Winden (wellicht moet ik eens gaan nadenken om die hun eigen mythische namen te geven, dat verdienen ze volgens mij wel) met behulp van deze horren teweeg wisten te brengen:).

En dat was niet het enige welkome in juni:). Aan het einde van deze maand werd ook eindelijk na een hele hoop uitstellen en wat toenemende frustraties hier en daar het water en het elektra aangesloten in het huis van mampap en konden zodoende de waterput en de zwerfkast terug naar de vorige aannemer, jéééj, en werd ik als klap op de vuurpijl een lang weekendje ontvoerd naar de Eiffel om het eerste (pilot)seizoen van Tomodachi Life “op te nemen”, dubbel jéééj (hihi, dit snappen ongetwijfeld alleen de mensen die daarbij aanwezig waren:p, arigatou minna:)), waarna ik in juli met een (uit)gerust hoofd en hart verder kon met uitvlakken en ophogen, driedubbel jéé…uhhh ik bedoel…moeeehooee…haha:p.

Nee hoor, ook al lijkt het werk soms eindeloos uitzichtloos, is het ook gewoon heel fijn om voortgang te zien. Zeker wanneer er weer iets nieuws ontstaat (zoals deze vrij forse takken – en hier en daar eerder stronken(a) – wal), er vervolgens daardoor een nieuwe dynamiek met de flora en fauna in de achtertuin opkomt (vooral de roodborstjes moesten regelmatig trots laten zien en horen dat dit hun nieuwe domein is, hihi:), wat ik ook wel begrijp, want tussen al die takken bevindt zich een enorm metropool van allerlei soorten mushi (krioelende (enge) insecten in het Japans), er was zelfs een verticaal mierennest gebouwd dat zich ruim één meter boven de grond had uitgestrekt – zo lang het maar niet wordt zoals in Hunter x Hunter, haha:p), en er tot slot weer wat meer ruimte en een klein beetje orde komt op de kavel om (ja voorlopig ook hier weer) verder te kunnen gaan met ophogen en uitvlakken(a).

En ik zeg niet voor niets een klein beetje orde, want na het deels verplaatsen van de bergen en heuvels en het nog niet professioneel laten uitvlakken ontstaan er hier en daar spontaan wadi’s, en dat natuurlijk ook precies op de meest “tactische” plekken(a). We willen op ten duur ook zeker één of twee wadi’s ergens op de kavel, maar dan wel graag iets verder verwijderd van de deuren en looppaden, haha:p. Voor de komende tijd is het in ieder geval aan deze soort van loopplanken om onze voeten (en die van de vele nattigheidschuwe poezen die elke dag graag door onze tuin lopen) enigszins droog te houden, al is het nog onzeker of dat zo blijft uitpakken, want we zijn er ook achter gekomen dat de vlinders en libellen het heel fijn vinden om daar hun vleugels op op te warmen, en als ik een fijne Tomodachi moet geloven, kan je beter geen ruzie krijgen met vlinders (haha, sorry …n(n).. xx) :).

Nu lijkt het er wellicht op alsof wij deze zomer vooral in de tuin hebben “gespeeld”, maar dat is natuurlijk niet zo:). Naast al het noodzakelijke buitenwerk, kon ten eerste Pat zich eindelijk weer eens mentaal focussen op zijn eigen tiny huisje, waar hij vooral druk bezig is (geweest) met het uitgebreid prepareren op het oliën van zijn interieur. En uitgebreid is totaal niet gelogen hier (haha(a)), want Pat heeft (in tegenstelling tot wat ik heb gedaan bij mijn tiny huisje en mede doordat hij kleurloze olie gebruikt) ervoor gekozen om al (ja mensen dat zijn er héél wat meer dan ik heb gedaan) zijn (zichtbare) schroefgaten te gaan deuvelen… Moet je nagaan hè…dan slaap je al zo lang op een smal luchtbedje met verder niet zo veel comfort en voorzieningen bij de hand en dan heb je als nog hier geduld voor…(chapeau hoor, ik had dat nooit gekund – soms vraag ik mij wél af of hij stoïcijns is of gewoon masochistisch is ingesteld:p). Oohw en over comfort gesproken. Het oliën van het vervloekte (niet per se door al deze Poltergeist-achtige doodskopjes die hier en daar in de Ecoplexplaten zitten, maar vooral vanwege de houdingen waar je je in moet bewegen) entresol blijft een aanslag op het lichaam. Gelukkig is een tiny huisje niet zo groot, dus ben je er als het goed is ook snel weer vanaf:)…behalve natuurlijk als je van het entresol afdaalt (ja dan ben je er fysiek wél af natuurlijk) naar de vloer waar de volgende ‘Blair Witch Project en Resident Evil-achtige’ vervloekingen op je staan te wachten, haha:p.

Wellicht stonden deze ietwat sinistere tekeningen ook wel aan de basis van de “enkele” tegenslagen (denk weer aan verkeerde spullen geleverd of gewoon helemaal geen spullen geleverd of spullen die waren zoekgeraakt bij de verschillende postbedrijven, diverse auto’s die tegelijkertijd naar de garage moesten, het weer dat alle kanten op ging en dat dan allemaal meerdere keren of zo nu en dan zelfs allemaal tegelijk, haha(a)) rondom de voorbereidingen op het halen van onze massieve (en daarmee ook wat zwaardere) bamboebladen (die wij overigens voor onze keukens en badkamers gaan gebruiken – maar daarover in een toekomstige update ooit hopelijk meer;)). We wilden vanwege het lichtere gewicht en het duurzame aspect overigens eerst met GreenGridz-bladen gaan werken, maar na diverse overleggen met hen, kwamen we erachter dat we dan bijna alles uit handen moesten geven, en dat doen we liever niet:). Al moeten we ook wel toegeven dat het heel fijn was hoeveel de mensen van de bamboebladen ons hebben geholpen met het inpakken van de bladen tegen de aanhoudende stortregen die die dag over ons heen kwam. Super bedankt iedereen bij BamboeVloerenOutlet, mede dankzij jullie zijn ze netjes aangekomen hier in Zeeland:).

En waar Pat met name bij hem binnen bezig was met oliën, hebben mampap bij hun huis juist het schilderwerk aan de buitenkant en de elektra aan de binnenkant goed kunnen aanpakken en kon ik mij intussen binnenin focussen op het dampdicht maken van voornamelijk hun houtskeletbouw, zodat wij vervolgens gezamenlijk daar de gipsplaten konden gaan plaatsen en (als het goed is) zowel de gehele binnen- als buitenboel daar uiteindelijk goed en op tijd beschermd zijn tegen de altijd aanwezige capriolen(a) van Carpo en Kheimon (seizoensgod (tevens Horai) van de winter):). Oohw en over gipsplaten gesproken, Ray, Pat en ik hebben tussendoor een kleine (als in tijd en niet in afstand, haha:p) roadtrip gemaakt naar familie in Noorwegen, waar onze door de vakantie bijna lui geworden handen op een gegeven moment toch begonnen te jeuken en we zodoende ook even hebben geholpen met het voorbereiden op het klussen van de Legokelder (!:)) daar(a). Dankjewel in ieder geval allemaal voor het helpen bij de “klusafkickverschijnselen”:p en natuurlijk de gezelligheid, maar ook zeker voor het laten ervaren van de prachtige Noorse natuur, waaronder deze mooie nimfen-achtige waterval in hun “achtertuin”:) (de waterval lijkt kleiner hier, maar dat is enkel een kwestie van perspectiefbedrog).

Na deze enerverende roadtrip door de rotsrijke hooglanden van Asgard was het wel weer eventjes wennen om “gewoon” onder zeeniveau met de voeten in de klei te staan. Zeker wanneer je (ten behoeve van de warmtepompmantelbuizen die onder de fundering heen gehaald moesten worden) vervolgens nog wat dieper en dieper gaat graven in de steeds iets natter wordende klei:). En ook precies op deze plek ontbrak het natuurlijk weer niet aan allerlei archeologische vondsten, haha, met als pronkstukken deze keer twee zwaargehavende fietskarkassen(a). Is het nog wel puur toeval dat we elke keer met graven op dergelijke attributen stuiten of is het maar goed dat we niet overal hoeven te graven? Gelukkig is, zoals ik eerder in deze update al aanhaalde, de grond wel heel vruchtbaar en vol leven en hebben we, ondanks dat alle attributen in de grond eerder lijken op offers aan Hefaistos, op de één of andere manier toch de gratie van Demeter mogen ontvangen:). Zou ze dan wellicht toch meer vruchtbare tranen laten omdat Persefone de andere zes helse zaadjes ook heeft gegeten? Wie kan het nog met zekerheid zeggen hedentendag? Voor zover ik weet laten de Griekse goden zich helaas al lang niet meer in fysieke vorm aan ons mensen zien:(, wat wellicht ook weer niet zo gek is als je de tegenwoordige mens vergelijkt met bijvoorbeeld de “bronze lichting”.

Ach ja, tussen Demeters tranen door en veilig in het bezit zijnde van de bamboebladen kon ik in september nog wel even lekker buiten aan de slag met mijn keukenframe (die ik gelukkig en in tegenstelling tot mampap en Pat gewoon waxolie in een kleurtje en zodoende dus lekker kan Bob-Rossen uit de losse pols en met de Franse slag:)), zodat deze tegen het einde van de maand stevig verankerd een eigen plekje in mijn tiny huisje kon krijgen:). Oohw, en je weet dat je keukenframe goed vastzit als je eraan trekt en je hele huisje begint te schudden, haha:). Oohwoohw, en ook dit meubel is gelukkig weer makkelijk te verwijderen mocht het gewicht een probleem zijn voor het vervoeren in de toekomst:)). Oohwoohwoohw, en nee, dit is niet hoe ik mijn keuken per se wil inrichten, maar “iemand” vond het comfort van de horren deze zomer blijkbaar niet genoeg en wilde niet wéér een herfst/winter op een luchtbedje slapen, waardoor mijn nog steeds niet écht badkamer (met opgeslagen spullen) eerst de functie bedkamer (Leon, is dat geen slaapkamer, nee nee neen, mensen, dit is een bedkamer, dat wil zeggen een kamer waar precies één bed in past en meer niet, haha:p) krijgt. Misschien mag het na twee jaar ook wel eens toch?:) – en no worries, ik zal geen huurverhoging toepassen Pat:p. Ik ben al blij dat ik met deze laatste veertien centimeter eindelijk mijn vloerplintjes in het woongedeelte af heb kunnen maken, en Pat denk ik ook, want nu hoeft hij geen gekke heks-achtige kkhhhiiiggggg-geluiden (samen met gekruiste vingers) meer van mij te horen wanneer ik uit bed stap en die kant op kijk(a) (niet vanwege Pat, maar dat plintje bedoel ik dan hè – richting Pat maak ik heel andere geluiden:p).

Enfin, het was weer woelig hier de afgelopen maanden en ik heb Sisyfus in het verleden al meerdere keren aangehaald natuurlijk, maar ook nu weer kan ik met volle overtuiging zeggen dat hij nog steeds één van de meest aanwezige hoofdfiguren is in onze alle kanten opgaande epos hier in Zeeland(a). Naja, mentaal dan…als hij fysiek hier aanwezig was geweest, waren we wellicht al wat verder met al het verplaatsen…of wacht, zou dat niet juist betekenen dat we elke dag weer opnieuw moeten beginnen? Oké, misschien is de enkel mentaal aanwezige Sisyfus wel beter dan, haha:). En ondanks dat de kavel er nog steeds niet heel erg strak bij ligt en dat deze richting de komst van Kheimon de komende tijd waarschijnlijk nog wat ruiger en ontoegankelijker gaat worden, wordt dit waarschijnlijk het winterige seizoen met de meeste comfort sinds wij in Zeeland zijn geland, jééj:). Dat dacht deze poes van de buren wellicht ook, haha (no worries, we zetten de bbq niet aan als die erin zit natuurlijk), en tsja als we Natuurmonumenten mogen geloven, moet je ook niet té veel opruimen in de tuin zo richting de herfst/winter. Dus daar luisteren wij dan ook maar gewoon naar, hihi:). Groetjes en liefs weer vanuit Zeeland -xx-