Heyhey allemaal,
Ken je dat gevoel? Dat het lijkt alsof je maar heel eventjes bent weggedagdroomd, maar het intussen al een paar uur later is? Dat heb ik met de eerste vijf maanden van 2024. Terwijl mijn (veelal van Kronos (de tijd) en Mnemosyne (het geheugen) ontdane) belevingswerkelijkheid nog rustig dartelend dwaalt aan het begin van het nieuwe jaar en al naar buiten starend aan het dagdromen is over waarschijnlijk van alles en nog wat, bevindt mijn andere (meer bewuste) “ik” zich zo nu en dan juist volop in de gedeelde realiteit van het systematische hier & nu, beseffende dat Pat alweer ruim vijf en een halve maand op een luchtbedje in de (nog-niet-écht-zo-te-noemen-en-ogende) badkamer slaapt. En nee, hij slaapt natuurlijk niet al vijf maanden aan één stuk door… (ik ben dan wel een (dag)dromer, maar zo’n sprookjesachtige narratief volgt onze huidige manier van leven ook weer niet, hihi:)) …al zou dat wellicht ook weer niet zo gek zijn geweest als je ziet, ruikt en hoort wat voor moois de cyclische tendens van de natuur zo net na de door Erebos (oergod van de duisternis) gedomineerde periode altijd teweegbrengt:).
Om al dat moois echter ook in volle glorie te kunnen aanschouwen, moesten we als gezin hier en daar nog wel een enkele (ik zal jullie wederom niet met alles wat hier gaande is lastigvallen(a)) uitdaging aangaan, beginnende met het kortwieken van de veel te hoge (dan dat bij deze soort bomen de bedoeling is) krakende en piepende wilgen op de rand van de kavel – iets wat met de perpetueel aanhoudende wind hier (het is zeker in Zeeland niet gelogen dat hoge bomen veel wind vangen:p) best wel spannend was. Met name toen één van deze (deels, want we laten ze weer uitlopen natuurlijk) gevelde “Giganten” richting de schuur van de toffe buren viel… Gelukkig was het één van de net aan ver genoeg gelegen bomen waarvan uiteindelijk maar enkel wat flexibelere takken hun schuur wisten te schampen en hebben deze geen blijvende (hooguit wellicht wat tijdelijke emotionele en/of mentale(a)) materiële schade weten achter te laten, jeeej:).
Na deze eerste ietwat spannende maar uiteindelijk zeer geslaagde overwinning in het semi-hoge luchtruim van Burgh-Haamstede (door sommigen (oké, wellicht alleen door mij, haha:)) ook wel “Gigantomachia van de lage Landen” genoemd), kon de achteraf zo bestempelde (wederom misschien alleen door mij(a)) befaamde “Slag om het Uitzicht” vanuit de lucht afdwalen naar de grond, waar het terrein rondom het te slopen huisje geprepareerd moest worden voor de sloop. Iets wat overigens niet echt meeviel, want met het een soort van poging tot normaal scheppen, hakken en harken in en door de altijd al vrij taaie kleigrond (ik kan er nog steeds niet helemaal bij waarom ze het hier de Zandweg noemen:p) stuitten we ook nog eens als extra cadeautje van waarschijnlijk de vorige eigenaar op het ene na het andere object in de grond. Ik weet niet wat er in het verleden op dit kavel is gebeurd, maar als je een halfverteerd stuk ondergoed vindt naast een roestige zaag, dan openbaart zich in mijn hoofd in ieder geval altijd direct een L.A. Noire-achtig tafereel van een op de klippen gelopen passionele relatie met een semi-psychopathische partner(a). We hielden ons hart dan ook extra stevig vast bij de gedachte wat er potentieel onder het te slopen huisje vandaan zou gaan komen…zeker toen er steeds meer stukken hout met deze vergevorderde vorm van Cordyceps-achtige paddenstoelen opdoken (mocht er in de nabije toekomst dus enige vorm van “The Last of Us-achtig” nieuws opduiken, blijf dan vooral zo ver mogelijk weg van onze achtertuin, hihi(a)).
Uiteindelijk verliep het gecontroleerd afbreken van het al haast op instorten (het is met de rottende balken en de op diverse plekken doorgezakte vloer überhaupt een wonder dat het nog bleef staan) staande huisje zeer voorspoedig (al kostte het het gehele gezin wel een aantal volle dagen) en viel het allemaal zelfs ook reuze mee (aan de andere kant misschien ook wel een beetje jammer) wat betreft de crime passionnel- en funghizombieachtige opgravingen(a). Het horroraspect lag hem achteraf gezien denk ik vooral in de enorme hoeveelheid rottend hout en de niet in een al te beste staat verkerende gigantische massa piepschuim dat moest worden verplaatst en afgevoerd (in totaal ruim vier grote bouwcontainers vol…(a)) én dat een aanzienlijk deel van de kavel steeds meer op een verlate opslagplek van een onderhand al geruime tijd geleden failliet verklaarde grondverwerkingsbedrijf ging lijken:p. Het vele verplaatswerk liep op een gegeven moment zelfs zo ver op dat ik mijzelf in de tussentijd genoodzaakt voelde om ten eerst een tweede “ik” te klonen (vroeger, toen hij (in tegenstelling tot nu het geval is(a)) nog veel kleiner was (dan ik), maakte ik Ray altijd wijs dat hij een kloon was van mij(a)) en daarnaast het andere bouwprojectje in het oosten van het land volledig uit te besteden aan deze (wellicht iets te) jonge onderaannemers (er zijn helaas overal arbeidstekorten, dus ze moeten vandaag de dag weer op een steeds jongere leeftijd beginnen:p). Zet hem op jongens:)!
Waren we maar al zover dat we onszelf op een gemakkelijke manier konden klonen, dan hoefde ik niet van dit soort gekke constructies bij bijvoorbeeld het klussen in mijn meterkast te verzinnen, haha:p. Of het zou gewoonweg makkelijker mogelijk worden om tegelijkertijd geld te verdienen en aan de huisjes te klussen:). Al zouden we dan natuurlijk wel alleen nog maar meer slaapplekken moeten creëren in mijn tiny huisje, of misschien sterker nog, meer tiny huisjes moeten bouwen omdat zij dan vinden dat ze daar (volkomen terecht natuurlijk) recht op hebben, haha(a). Ach ja, ik zie de mensheid het technologische hoogtepunt van fysiek klonen wel onder de knie krijgen, maar zoals altijd vervolgens volledig falen in de omgang daarmee(a). Maar laat ik niet wederom te (realist..uuuhhh) pessimistisch afdwalen en vooral focussen op wat er bij alle drie de woningen in wording is gedaan in de afgelopen vijf maanden, want dat is best veel weer volgens mij:).
Zo hebben we allereerst mijn meterkast (die van Pat moeten we nog bouwen) nu volledig kunnen inrichten en inregelen, inclusief (en vooral als bescherming tegen Zeus natuurlijk(a)) de aarding aan zowel de binnen- als de buitenkant van het huisje en kon daardoor op een gegeven moment de tijdelijke stroomhaspel dan ook eindelijk vervangen worden door de meer robuuste en tevens meer zichtbare walstroomstekker:) (dankjewel ook ome Rob voor het tussentijds meedenken en achteraf doormeten van het gehele elektrische circuit:)), zijn we daarnaast met het afmaken van de binnenmuren (inclusief alle doorvoeren binnenshuis) in zowel Pats als mijn eigen huisje eindelijk volledig klaar met isoleren (jeeej, geen pluisjes en verplaats van isolatie meer:)), en konden we vervolgens al trapje op en trapje af (het spel Adders & Ladders valt hierbij volledig in het niet), al lachend en tegelijkertijd met wat eer doen aan onze verder vrije saaie achternaam (voor de zekerheid gaat het hier om de naam Dekker en de handeling dakdekken mensen:p) gestaag verder (zij het dat het op de één of andere manier wat moeizamer ging vanwege met name “bouwvermoeidheid” en waarschijnlijk daardoor onder andere hier en daar wat foutief knippen in diverse metalen, die helaas in tegenstelling tot hout wat minder vergevingsgezind zijn. Gelukkig hadden we destijds extra aluminium meegekregen van Rietcon (het bedrijf waar wij veelal ons metaal vandaan halen), waardoor de (water)tegenslagen uiteindelijk toch nog best wel meevielen:)) met het net op tijd voor Moederdag afkrijgen van de buitenschil van Pats huisje:). Oohw haha, en ook hier, ondanks dat we het bij mijn huisje allemaal al een keertje hadden gedaan en het extra zorgvuldige (passen en) meten is weten (het ging deze keer om Pats huisje natuurlijk, haha(a)), is er bij zijn noordgevel wat Wabi-Sabi ingeslopen (stiekem ben ik gewoon een fervent ambassadeur van dit concept en zal ik er dus alles aan doen om dat in alle projecten waar ik bij betrokken ben te integreren, hihi(a)).
Met het afronden van al deze (achteraf wellicht iets te veel dan mij lief was) werkgeheugen-innemende, bouw(en sloop)technische en -fysische, grote mijlpalen:), kwam er gelukkig ook steeds meer ruimte en rust om mij te kunnen focussen op het inrichten en verfraaien (naar eigen zeggen dan(a)) van mijn interieur, iets wat overigens met het geringe aantal vierkante meters maar tegelijkertijd het enorme potentieel aan mogelijkheden zo nu en dan nog best wel even zoeken, wikken en wegen was en met het nu eindelijk een soort van, zij het nog wel op een basale manier, daadwerkelijk leven in het huisje ook al een paar keer behoorlijk is veranderd (naja, Pats kampeer-achtige lifestyle in mijn badkamer is zoals eerder gezegd nog altijd hetzelfde, hihi:p…sorry Pat…(a)).
In een tiny huisje heeft iedere meer “vaste” (al is alles natuurlijk vergankelijk) keuze die je maakt namelijk direct best wel veel impact op wat je met de rest van de ruimte nog kunt doen, dus geheel in lijn met deze meest logische redelijkheid begon ik natuurlijk met het maken van een VASTE kapstok, haha:p. Iedereen kent het gezegde wel, toch? Je voelt je pas thuis, met een kapstok in je huis(a). Nee, ik wilde op dat moment, net als eerder met de Koroks (je weet nog wel, die houten poppetjes van Zelda) het geval was, vooral even een wat overzichtelijker en meer persoonlijk projectje uitvoeren (de échte fans onder ons, zullen bij het langskomen hier ongetwijfeld (en hopelijk) een hoop leuks herkennen:)). Ach ja, soms (of misschien gewoon wel altijd) zijn dat soort kleine “geluk-triggertjes” om mij heen heel erg welkom, omdat die net als de warmte en mystiek van een haardkachel of de sfeervolle spelingen van verlichting enorm bijdragen aan een gevoel van comfort en veiligheid:), dingen die naast het toepassen van modulaire (lees ook wel: demonteerbare) elementen bij mij altijd zeer hoog in het vaandel staan.
Zo is onder andere mijn verlichting modulair en op een hele gemakkelijke manier (als je er tenminste bij kunt, haha:p) op allerlei verschillende manieren in het huisje op te hangen en voor het extra gemak ook nog eens met een app te besturen, zodat je te allen tijde de juiste hoeveelheid licht op de juiste plek kunt creëren:), iets (het verplaatsbare aspect dan hè, niet qua de aansturing via een app…ik zie de kistjes al á la Wall-E of The Jetsons of Robot Wars door het huisje gaan(a)) wat ook geldt voor mijn soort van “kledingkast” in de vorm van diverse opbergkisten, die namelijk ook te gebruiken zijn als (bijzet)tafeltjes of met een kussentje erop als een plekje om op te zitten (of voor de meer speelsere mensen onder ons om real-life Tetris mee te spelen in de schuur(a) – tsja, het was weer even dansen en passen en meten geblazen in de op de één of andere manier elke keer weer ietwat beperkte ruimte die we tot onze beschikking hebben in de verder toch best grote schuur). Maar ook de trap (onderhand één van de twee) waar in een eerdere update al naar gesneakpeeked is, is nu helemaal in werking en is naast het zijn van een doodnormale takeltrap (en een handige plek om je triceps te trainen, haha(a)) straks ook te gebruiken als droogrek. Samen met de “eerst enkel bureau en later ook hoogslaper-unit” (die ook een beetje als kledingkast en plantenrek fungeert) en de wandplankjes zijn al deze onderdelen gemakkelijk te demonteren (of uit te breiden) en uit het tiny huisje te verwijderen wanneer deze bijvoorbeeld vervoerd moet worden, en kan daarmee een groot deel van het gewicht (wat bij een tiny huisje op wielen altijd een dingentje zal blijven) op ieder gewenst moment worden weggenomen:).
Op dat vlak is het bouwen van een gewoon huis, zoals die van onze ouders wellicht een stuk makkelijker. Je hoeft bijvoorbeeld op geen enkele manier rekening te houden met het totale gewicht of zoiets als de vervoerbaarheid en hebt verder maar zelden te maken met het hebben van beperkte ruimte, waardoor je bijvoorbeeld ook meer soorten technieken kunt toepassen, zoals deze vloerverwarming waar wij, naast het voorbereiden van de elektra, met het gehele gezin mee bezig zijn geweest. Na een paar dagen puzzelen met ruim één kilometer aan slangen waren we zeer tevreden met het resultaat en kon (we waren maar weer net op tijd natuurlijk) de vloer worden gestort. Jeeej:), maar ergens ook een klein beetje jammer, want zoals altijd zie je dan gelijk niets meer van de fraaie techniek terug en ook van al het werk dat erin is gestopt:(. Maar ach, hopelijk vertaalt het zich straks dubbel en dwars terug in leefcomfort:). Dat ik op de foto sta en mijn broer(tje)s net boven de grond bezig zijn heeft overigens niets te maken met onze hiërarchie hier (die hiërarchie is er natuurlijk wel en komt in deze foto juist zeer goed tot haar recht, muahaha:p), maar in dit geval met name met dat ik enkele van mijn ribben had beschadigd en enige moeite had met bukken (en liggen…en niezen…en eten…en slapen, tuuutuuuduuutuuuduuu(a) – vooral mijn broer(tje)s hebben een hoop om mij gelachen – waardoor ik vaak ook in de lach schoot, en ja, ook dat weer redelijk pijn deed, haha(a)).
Misschien dat de (onderhand alweer best lange) update, naast de algehele vermoeidheid, daarom deze keer ook wel weer wat langer op zich liet wachten. Of wellicht komt dat toch gewoon doordat ik totaal geen besef meer heb van tijd(a) of doordat er pas weer wat effectief werkgeheugen voor het schrijven vrijkwam na het slopen van het huisje achter op de kavel? Ach ja, wie zal het met zekerheid kunnen zeggen hè? Feit is dat er in het hier en het nu weer een update is en dat je er (achteraf misschien niet meer, want als je al hier bent met lezen, dan heb je al heel wat tekst achter de rug en hoef je nog maar een klein stukje te gaan:p) volledig zelf voor kunt kiezen (mist je, in tegenstelling tot de latere Oedipus, natuurlijk wél gewoon werkende ogen hebt) die te lezen of niet;). Wij ga in ieder geval, onder het argusoog van deze Sauron-achtige Selene (de maan) aan de ene kant en zo nu en dan vergezeld door dartelende veulentjes in de groenige zeeën vol bloemen aan de andere kant, de komende tijd stevig door met het verwerken van grond, het bedenken van dingen voor in onze interieuren en het verder uitwerken van de installaties, terwijl ik tegelijkertijd hoop dat de toekomstige “wij” niet te vaak vergeten om ook even naar het strand te gaan:) (hopelijk staat met het zo “even” in het wilde weg staren in de zee straks niet “opeens” Kheimon (seizoensgod (Horai) van de winter) alweer op de stoep, haha(a)). Oké, genoeg gebrabbel weer Leon. Byebye, goeds, liefs en groetjes vanuit Zeeland:) xx
Tiny Huisje, Groot Avontuur:) 