Heyhey allemaal,
Ik wil deze keer beginnen met een hoogstwaarschijnlijk voor iedereen zeer choquerende mededeling…ik heb namelijk het vermoeden dat ik niet zo heel erg goed ben in het volgen van een vast stramien, bijvoorbeeld zoiets als het schrijven van een maandelijkse update(a) (nu weet ik verder niet of “ik” (wie of wat die “ik” dan ook zou mogen zijn) in essentie daar niet zo goed in ben (wat voor de oplettende lezer natuurlijk totaal niet zou rijmen met mijn meer existentialistische manier van leven) of dat “ikzelf” (wat deze “ikzelf” hier inhoudt, is verder ook een raadsel), wanneer het idee van maandelijkse updates opdoemt, keer op keer de (on)bewuste keuze maak om dergelijke zaken mij niet al te veel te laten leiden of dat het gewoonweg veel simpeler is, zoiets als: “er is überhaupt geen “ik”, “ikzelf” of zoiets als een “keuze”, maar er vindt op een bepaald moment of wél schrijven plaats of juist géén schrijven plaats(a)”). Maar wees niet getreurd en wellicht juist extra blij, want geheel in lijn met de feestmaanden (die onderhand alweer even achter ons liggen…) krijg je niet één maar twee (oké bijna) hele maanden cadeau (ik laat het aan de lezers zelf of je dit schrijven onder “cadeau” of iets totaal anders schaart) van mij…jeej (the crowd goes wild)…(a).
Waar deze periode vorig jaar vooral bestond uit een aantal diepe dalen en een hoop stress (dankjewel geheugen dat je mij zo nu en dan vlak voor het wakker worden volledig (dat wil zeggen met alle belevende toeters en bellen erbij) herinnert aan onder andere dingen als de tentravage van toen…(a)), begon het dit jaar juist met een hoogtepunt en wél in de vorm van ons broertje dat begin november kwam helpen met de gevelplaten en het insectengaas bij Pats huisje. Deze keer overigens met iets minder Wabi-Sabi dan bij mijn huisje het geval was (je mag zelf bepalen of dat een winst of een verlies is, hihi(a)). Oohw en nog wel even een gratis tip hierbij: “Stel je staat boven op een trap insectengaas in de gevel te schroeven en je laat het schroefje vallen…kijk dan eerst even op de magnetische bitjeshouder van je accutollie, voordat je een aanzienlijk tijdje op je knietjes over de grond gaat zoeken (of je moet ervan houden om op je knietjes tijd te verdoen natuurlijk, maar dat laat ik verder aan eenieder zelf over, haha(a)).
Wanneer ik niet met dergelijke tijdverspillingen bezig was (ik bedoel niet het klussen bij Pats huisje natuurlijk hè:p), kon ik mij in mijn vrije tijd weer meer bezighouden met het ontwerpen en uitwerken van diverse interieuronderdelen van mijn eigen huisje, zoals allereerst de onderplaat voor de houtkachel (waardoor we dit zware onderdeel op een vaste plek stabiel vast kunnen zetten aan de vloer, maar juist ook heel makkelijk weer los kunnen halen wanneer we bijvoorbeeld het huisje gaan verplaatsen) maar daarnaast ook een trap die voor diverse, op dit moment voor jullie nog uiterst geheime(a), doeleinden gebruikt zal gaan worden. En natuurlijk zoals altijd ging het waxoliën ook gewoon door…soms zelfs tot heel laat in de donkere avond, maar wees niet bang, zelfs in deze late nachtelijke uurtjes is het bouwvakkersdecolleté gewoon netjes weggewerkt hoor, haha en kon ik halverwege november alvast een klein beetje demonstreren wat het idee van de trap is (en nee, niet per se voor de work-outs en de gains, wat, nu ik eraan denk, op zich wel een extra positieve bijkomstigheid is – het is altijd tof om een extra functie aan een ding toe te kunnen voegen, zeker in kleine huisjes als deze:)).
Na deze toffe eerste helft van november volgde echter het nieuws dat wij wellicht begin december al de stacaravan uit moesten zijn, wat met nog een enkele week te gaan en nog geen alternatieve slaapplek best wel wat stress veroorzaakte…zelfs alle kerstmuziek kreeg last van Freudiaanse versprekingen…“It is gonna be a lonely homeless Christmas…” en “Last Christmas, I gave you my heart still had a home…” (al kan je daar natuurlijk ook over twisten…haha(a)), enfin, Pat en ik hebben tussen de stress door gelukkig nog wel een hoop gelachen, maar vanaf dat moment ging er helaas ook extra veel tijd naar het verkoop- en verplaatsklaar maken van de stacaravan en het ontruimen van het perceeltje dat eromheen lag. Ik noem het hier ook écht ontruimen, want pffff…wat verzamelen sommige mensen toch een hoop troep in hun leven… Gelukkig zit tussen alle lelijke en hier en daar vanzelf uit elkaar vallende ellende van het Engels “esthetische” van de oude stacaravan wel zo nu en dan weer iets moois, zoals dit hele mooie minibosje mos:). Go mos! (Weet je trouwens dat er in (in ieder geval) Japan “mos-clubjes” zijn, waarbij je met een enkel ander persoon of een klein groepje mensen al wandelend mos gaat bestuderen. Dat klinkt echt mega-ideaal in mijn oren:), jammerbammer helaas echter dat Japan zo ver weg is…).
De nieuwe deadline betekende ook dat we als de wiedeweerga verder moesten gaan met het uitdenken en voorbereiden van ons stroomschema en technische hart, want als we niet echt dakloos wilde zijn in december, moest in ieder geval dit deel voor de “verhuizing” geregeld zijn. Gelukkig was TopSystems en in het bijzonder Thijs goed bereikbaar om ons te helpen met de enkele vragen die wij nog hadden, zodat wij tegen het einde van november alvast konden beginnen met het opbouwen van de meterkast en het vastzetten van alle offgrid-hoofdelementen (als je het volledige resultaat van de technische ruimte wilt zien, dan raad ik je aan om vooral een keertje in het echt te komen kijken hier – het voorstel van de vroegboek-tickets voor de “grand tour” staat natuurlijk nog steeds en loopt zelfs op tot helemaal gratis, zelfs als je spontaan op de dag zelf langskomt, hihi(a)).
Onze andere broeder van een andere moeder, in de vorm van Bou, kon daar natuurlijk niet op gaan zitten wachten en verraste ons aan het begin van december met een spontaan (klus)bezoek, zodat wij met extra goede moed en energie konden toewerken naar het sneller, zij het basaal, bewoonbaar maken van mijn huisje – alles wel onder strikte vier-ogen-principe natuurlijk hè, want voor je het weet plundert de oude scavenger de voorraaddoos, hihi:p. Nee hoor, Bou was heel goed bezig op de westgevel met het voorbereiden van allerlei zaken voor de warmtepomp, terwijl Pat en ik cardioloog aan het spelen waren bij de beide technische harten van de woning – nog even en Hestia’s (de godin van huis & haard), Calcifers (de vuurgeest in Howl’s Moving Castle van Ghibli Studios) en Salamanda’s (de vuurgeest in Secret of Mana van de Super Nintendo) harten kunnen de warmte voluit rondpompen in mijn huisje (jeeej en bij voorbaat dank alvast alle drie:)), zij het op dit moment nog wel aan het infuus van de walstroom natuurlijk (de zonnepanelen zullen pas later in het proces volgen, zodra het huisje iets meer op een definitievere plek staat…wellicht en hopelijk(a)). Voor het aansluiten van dit infuus, moesten we nog wel wat extra doorvoerzaken regelen aan de buitenkant van mijn huisje, waardoor er helaas weer wat plaatwerk verwijderd moest worden…maar uiteindelijk hebben we alles volgens mij gelukkig heel netjes kunnen wegwerken en afdichten, evenals de condensleiding van de warmtepomp aan de achterkant van de trailer en konden we binnenin de meterkast verder met opereren uhhh nee, spelen, nee wacht, het monteren van de elektrische onderdelen daar (voor de kindertjes thuis, niet altijd met elektra spelen, of beter gezegd eigenlijk (bijna) nooit, hihi, maar soms wel – zeker wanneer de kabeldoosjes heel erg op poppetjes lijken en elkaars “handjes” lijken vast te houden(a)), en is het ons gelukt, ook al was het kielekiele, om op de dag van het verhuizen uit de stacaravan binnenin mijn tiny huisje stroom te hebben en de warmtepomp voor het eerst écht te kunnen draaien:). En extra net op tijd ook, want buiten de stacaravan begint het in de nacht steeds vaker te spoken, haha(a) – de stacaravan ga ik niet missen, maar deze surrealistische taferelen waren wel erg mooi daar:).
Bij het huis van onze ouders gaan ze trouwens ook hard. Daar plaatsten de bouwvakkers met grof geschut en een groot team eventjes tussendoor het gehele prefab-dak binnen no time. Zodat mama, mijn vader en ik ad hoc de isolatie en de eerste te branden daklaag van het platte dak moesten gaan doen. Wat met de vele regen en de aanhoudende dreigende lucht best stressvol was, want je wilt zo weinig mogelijk water in je dak hebben natuurlijk. Oohw en gelukkig wordt het niet ook super vroeg donker en is het niet behoorlijk koud en winderig in december aan de kust, hah, haha, hahahahaha…ach ja, we hebben het overleefd:), maar het zou wel fijn zijn als mijn vader iets beter wordt in plannen en communiceren en iets minder ervanuit gaat dat alles wel even in een mum van tijd gedaan wordt op het moment dat hij dat ongevraagd wil…
Enfin, beetje bij beetje wordt mijn tiny huisje een knus huisje, toch? Wat niet betekent dat er op dit moment niet nog een hele hoop moet gebeuren, maar daarover ongetwijfeld meer in de updates van het nieuwe jaar;). Oohw en al speelde het alternatieve kerstnummer: “If we make it through december” (everything’s gonna be alright, I know) van Phoebe Bridgers zo nu en dan door mijn hoofd deze periode, leek het qua tijdsbesef erop alsof we weer terug zijn gegaan naar de 10-maandelijkse kalender waarbij een jaar maar 304 dagen had en is het een klein beetje jammer dat er een verdwaalde broer in mijn nog te bouwen badkamer slaapt…ghehe(a) (ahhh, nee…ik mag dankbaar zijn voor Pat en dan denk ik alleen maar hoe gek en tragisch het is dat hij onderhand al 1,5 jaar op een luchtbedje slaapt…), ben ik ondanks alles toch trots en tevreden met dit jaar:). Voor nu aan de hand van mijn mini-feestdagen-tafel een goed jaar gewenst en de volgende keer zal de houtkachel ongetwijfeld aan zijn geweest en zullen er wellicht meer details zichtbaar worden van mijn interieur, dus krijgen jullie die misschien wel te zien dan(a). Byebye, liefs en goeds:)
Tiny Huisje, Groot Avontuur:) 