10/23 Van ravottend gespuis naar meer ruimte in hoofd & huis:)

Heyhey allemaal,

Ja, ik weet het…zeg maar niets…ik weet het…ik zou vanaf oktober (proberen) maandelijks (te) updaten…maar zoals zo vaak gaat Kronos vandaag de dag allereerst veel te snel en schuift daarnaast een Leon van een huidig heden (denk maar even rustig na over deze ogenschijnlijke vorm van pleonasme…maar ook weer niet te lang, haha) zo nu en dan de afspraken van de Leons uit het verleden maar al te graag door naar één van de toekomstige Leons (hmmm, hoe zou een Christmas Carol á la Leon eruit zien, haha…nee, dat wordt echt een te verwarrende boel denk ik…of toch misschien op deze manier…oké genoeg hoofd, focus! De Leon van het hier en nu wil zich nu bezighouden met het schrijven van deze ene update – het klopt overigens wel (en wat we ook allemaal al weten natuurlijk) wat Ricky Gervais zegt: “You can’t choose your own thoughts”. Oohw en technisch gezien is dit nog steeds gewoon een maandelijkse update natuurlijk…alleen niet per se in een maandelijks ritme geschreven en zodoende ook zeker niet maandelijks gepost, haha…(a)). Oké weer genoeg gelanterfant Leon, hajime mashou (grof vertaald ‘laten we beginnen’ in het Japans).

Waar waren we gebleven…oohw ja, nadat wij aan het einde van september een paar dagen in het verre oosten van het land bij hem hadden geklust, kwam Marc aan het begin van oktober op zijn beurt juist weer naar het uiterste westen van Nederland om hier te helpen met het verder weggraven van de plaatselijke Haamse Heuvelrug en het opvullen van de fundering van het huis van onze ouders. Nu zou je zomaar kunnen denken dat het wel een klein beetje een slechte deal is voor hem om na zo’n lange reis ook nog eens een paar uur te gaan lopen kruien, maar net als bij de voorstellen van een hoop goden (ik kijk in het bijzonder naar jullie Hera en Zeus) is het de listige schijn die bedriegt en lijkt niets zoals het is, want geloof mij, het is intensiever om deze twee actieve schavuitjes (ik verwijs niet naar Hera en Zeus hier mensen) (en mede doordat zij de gehele autorit hadden liggen slapen) te vermaken dan een paar kuub grond te verplaatsen, haha (a). En geheel in lijn met de eerdergenoemde goden betekende deze al (aghumaghum) geheel “altruïstische” hulp vanuit zijn kant natuurlijk toevallig niet ook nog eens dat ik aan het einde van de dag weer mee kon rijden naar het oosten van het land om daar verder te helpen met het klussen (en spelen, hihi (a)) daar. Nee hoor, de hulp was wederom zeer belangrijk en deze keer zelfs extra welkom, want de volgende dag moesten de bouwvaklui weer verder kunnen gaan met het (voorbereiden op het) deels storten van de vloer.

Tijdens het droogproces van het gestorte werk konden wij (ik zeg hier wel “wij”, maar dit waren natuurlijk de achterblijvers die dit deden, want ik was weer enorm “druk” aan het klussen (en hier en daar wellicht een beetje…aghumm…aan het Mario-en met de semi-zieke kids, haha:) – je snapt wel dat dit een deel van de deal was die ik met Marc op voorhand had gemaakt hè :P) in het oosten van het land, waar het speelhuisje tussen de regenbuien door nu ook écht vorm begon te krijgen. Nog “eventjes” geduld kleine boefjes, het huisje is nu “echt” bijna klaar (met het schrijven van deze zin voel ik gelijk Tanja’s semi-cynische blik in de door zweepslagen gekerfde groeven op mijn rug branden…haha – big love Tanja (k))) vervolgens in de avonduren de waterleidingen, rioleringsbuizen en overige onderdelen in de fundering aanleggen, zodat de bouwers zonder enige vertraging een enkele dag later weer verder konden gaan met hun geplande werk. Ze hebben immers voorgesteld om het huis wind/waterdicht te hebben voor de kerst, dus dan moeten wij ook wel ons best doen om hen daarbij in ieder geval niet in de weg te zitten, toch?

Met al deze deadlines en het vele geravot aan het begin van de maand was het vervolgens wel extra lekker om weer even rustig in mijn eentje (lees vooral: zonder snotterende kiddo’s die continu aan je benen, armen en om je nek hangen, haha) en met wat neoklassieke muziek op de badkamer te oliën:) (je snapt nu ook wel dat het niet voor niets is dat ik al die fysieke en mentale yoga-oefeningen doe tijdens het klussen hè), waarna Pat en ik in het weekend eigenlijk iets te snel maar desalniettemin wel redelijk opgeladen en met verrassend warm en droog weer voor oktober (dankjewel alle bij het weer betrokken goden:)) aan de buitenschil van zijn huisje konden werken. “Kom maar snel onder de trailer vandaan latjes, jullie zijn na al die maanden geduldig wachten in het duister en de kou dan ook eindelijk aan de beurt” (geluiden van latjes die in vreugde uitbarsten – ik ben benieuwd wat mensen denken als ze deze zin lezen, haha – helaas kan ik (nog) niet, á la Ghost in the Shell, (tegelijkertijd) inpluggen bij anderen om de symfonie hiervan te horen…wie weet ooit, wie weet ooit (a)).

In oktober lukte het verder ook eindelijk om een paar hardnekkige, veel werkgeheugen-innemende knopen door te hakken wat betreft het technische ontwerp van de meterkast en de verdere uitwerking van de infrastructuur door het plafond en de binnenmuren van de badkamer, waarna we haast telepathisch en unaniem besloten om een deel daarvan ook gelijk maar in de praktijk uit te gaan werken (gelukkig waren onze ouders deze periode (goed getimed voor de verandering:p) regelmatig weg met “dé” auto, waardoor de schuur eindelijk ook eens gebruikt kon worden als…uhm…schuur (a) (notitie voor in het retorische bouwdagboek: “het is fijn om genoeg ruimte en goed licht te hebben als je aan het klussen bent”)), voordat onze hoofden weer potentiële bedenkingen en/of andere opties konden gaan opperen, haha (als Mnemosyne (godin van het geheugen) en Hephaistos (god van de smeedkunst en vakmanschap) te lang met elkaar om de tafel blijven zitten, ontstaan de gekste ideeën en potentiële creaties, maar wordt er helaas weinig in de praktijk uitgevoerd…(a)). Dit knopen doorhakken was overigens extra welkom deze maand, want dit betekende dat wij (op een enkele zaagsnede na die ergens later in de praktijk bepaald zal moeten gaan worden) eindelijk klaar waren met alle pluisjes en fluff die het zagen en het verplaatsen van de isolatie met zich meebrengt. En misschien wel belangrijker nog was dat met het verplaatsen van de laatste stukken isolatie naar Patricks tiny huisje mijn tiny huisje eindelijk ontslagen kon worden als veredelde opslagbox en het einde van deze vorm (ja, we hebben met meerdere vormen te maken hier, haha) van Sisyfusarbeid eindelijk in zicht kwam, jeej:) (Pat doet hier en daar overigens ook zijn soort van “yoga-oefeningen” tussendoor, haha, “nog maar heel eventjes volhouden Pat, ik kom je hoogstwaarschijnlijk na deze ene foto zo snel mogelijk helpen:p”).

Tot slot konden we met een stuk legere (qua opgeslagen spullen) en ook weer een stukje duidelijker ingerichte (qua vaststaande woononderdelen) ruimte de warmtepomp en de houtkachelonderdelen naar mijn huisje verplaatsen (we willen natuurlijk ook weer niet dat het daar te leeg gaat aanvoelen hè:p en hopen daarnaast stiekem ook dat Hestia (net als wijzelf) zich hierdoor al een beetje meer welkom en thuis gaat voelen). Hoe dit er echter verder uit gaat zien, blijft voor nu nog even (ook voor onszelf, haha) een verrassing, maar wordt hopelijk nog voordat de echte kou haar intrede doet onthuld… Oohw en aan het einde van de maand kon de aannemer ook eindelijk de hoogte in gaan bij het huis van onze ouders, dus dat loopt best lekker ook. Voor nu herfstige groetjes, veel goeds en liefs vanuit Zeeland;)