Heyhey allemaal,
Ik weet niet wat Mnemosyne (godin van het geheugen) voor ons wil verhullen, maar het begin van juni is, op het binnenkomen van alle houtwaxolie-spullen en het opstellen van een tijdelijke werktafel/kast na, een compleet duister zwart gat. Geen enkele foto of herinnering komt van de eerste negen dagen van juni naar voren. Wellicht heeft het te maken gehad met de extra stress die de andere buren teweeg hebben gebracht door te klagen bij de gemeente en heeft Mnemosyne dat stukje voor ons verwijderd (voor zover dat mogelijk is natuurlijk – maar ik zal jullie één van mijn meest favoriete onderwerpen in de filosofie besparen, haha:)) of misschien beter gezegd ergens in de “Freudiaanse achterkamertjes” geplaatst, zodat we er niet te veel meer aan hoeven te denken? Ik denk alleen nog te weten dat zowel de toffe buren als wij niet heel erg blij waren met die gebeurtenis en dat ieder van ons daar in wisselende samenstellingen en op diverse momenten even haar of zijn beklag over heeft gedaan in het begin van juni.
Maar in tegenstelling tot één van de grotere helden van het Griekse verleden (kuch..kuch Achilles) hadden wij niet de luxe (en natuurlijk ook niet eenzelfde soort reden – de liefde blijft in mijn ogen van een andere orde) om te blijven klagen en kniezen. Op de verjaardag van Bou was het dan ook eindelijk zover (iets waar we al die maanden op hadden zitten wachten) om het doek bij Pat te lichten en de verrassing voor hem te onthullen. En dat was wederom een (trommelgeroffel neemt toe) skir dak…haha(a). Taadaaah, gefeliciteerd Bou:). Dus voor nu maar snel weer het dak op met deze keer de eeuwenoude zeehonden techniek (ik denk dat de evolutionaire overgang van zeedieren naar landdieren ongeveer zo moet zijn gegaan) om dat skirre, iets langer dan tijdelijke, dak eraf te halen.
Al snel was het overtollige materiaal gelukkig verwijderd (ondanks dat je lelijk was wel heel erg bedankt natuurlijk, tijdelijk dak, voor het beschermen van het fundament van Pats huisje:)), en zoals het hoort volgens de (of beter gezegd “mijn”) wetten der natuur (of in andere woorden de wil van Tyche (godin van het geluk – wat voor mij de interessantste wet der natuur is:))), viel dat tijdelijke dak natuurlijk precies Pats kant op, haha, lieloelieloe, en kan zijn huisje nu ook met het afdichten en het randsealen voorbereid worden op het isoleren hiervan.
In de tweede helft van juni heb ik eindelijk genoeg tijd (lees wellicht ook: moed verzameld) om aan de slag te gaan met het houtwaxoliën van de binnenkant van mijn tiny huisje, wat op dit moment neerkomt op allereerst het plafond en de muren en vervolgens de spanten, de vloer en het entresol waxoliën (iets wat overigens met de ramen open moet gebeuren (want geloof mij, je wilt namelijk echt niet dat ik in eenzelfde soort trans als Pythia (het orakel van Delphi) kom, haha(a)). Maar ook hier dachten de weersgoden weer net ietsjes anders over en dachten (waarschijnlijk omdat zij vonden dat mijn moed nog lang niet in de buurt kwam van die van Atalanta (naast dat Atalanta gewoon al één badass vrouw uit de Griekse mythologie was, werd zij op een gegeven moment ook nog eens veranderd in een leeuw – net als mijn sterrenbeeld overigens – zijn dat genoeg verwijzingen naar moed?): “weet je wat, Burgh-Haamstede kan wel wat hagel gebruiken, hahahahagel in juni, hoe verzinnen ze het(a)…?”.
En ach ja, een paar dagen later staan we juist weer met een temperatuur van boven de 40 graden het dak bij Pat te isoleren. Gelukkig schijnt het zonnetje (super dankjewel weer Helios…) als klap op de vuurpijl niet ook nog eens precies op ons, ha…haha…hahahaha…“Go home weather, you’re drunk”… Ik weet niet of het te maken heeft met alsmaar aanhoudende klimaatveranderingen of dat de weergoden sinds een aantal jaar gewoon dikke maatjes zijn geworden met Dionysos (god van onder andere de wijn en festiviteiten), maar pfff, wat een gek weer hebben wij in het afgelopen jaar voorbij zien komen. Maar misschien komt het wel enkel omdat we nu dichter in de natuur en bij de kust leven en onze verblijven de elementen van de natuur wat meer laten zien, horen, voelen, ervaren et cetera(a). Al met al niet heel erg hoor, en het is wat het is, maar het is wel interessant om van zo dichtbij mee te maken.
De aanhoudende gezichtjes en vormpjes die in vooral organische onderdelen naar voren komen, vergezellen ons gelukkig nog altijd en geven zodoende boostjes van moed (deze keer als in de moed erin houden) en geluk (wij houden ook van jullie organische materialen:)), waarmee zij aan het einde van juni een groot aandeel hebben gehad in het bijna afronden van de binnenisolatie en doorvoeren bij Pats huisje, jeeej:).
Voor nu stay tuned for the next episode of “Trammelant in Zeeland” (in de positievere, grappiger bedoelde zin van het woord trammelant dan hè), een fijne zomertijd gewenst en matane:).
Tiny Huisje, Groot Avontuur:) 