Heyhey allemaal,
In mei konden we dan eindelijk, na maanden niets te hebben gedaan daar, weer verder met Pats tiny huisje. Je snapt vast wel dat het voor zowel het tiny huisje als ons weer even wennen was. Zij (na een lange tijd van in het begin enkel het geluid van de ruisende wind of tikkende regen en daarna de koude kilte en stilte van een caravanloods in het laagseizoen) weer verlost van de benauwende zeilen en vervolgens het aangeraakt worden door onze warme handen en wij die vooral weer even heel hard moesten nadenken over alle stappen die we bij mijn huisje hebben doorlopen en het feit dat dit huisje ons confronteerde met de nog hele lange inhaalslag die gemaakt moet gaan worden(a).
Maar wat voelt het dan ook weer enorm euforisch om weer progressie te zien hier en dat bij Pat nu ook eindelijk de huiselijkheid van Hestia al een beetje begint te komen (en “by the power vested in me, I dub thee Atlas, bearer of ceilings” – ja, Atlas is van veel markten thuis, haha:p). Het blijft mij overigens verbazen hoe zwaar het is om grote dingen boven je hoofd en in lastige houdingen op een precieze plek te houden, zeker als diegene waarmee je werkt nog even extra goed moet nadenken of elke keer gereedschappen vergeet mee te nemen voor de montage…(a).
In de tweede week van mei konden we vervolgens de aluminium L-profielen ophalen en konden we op de mooiere dagen van de maand weer aan de slag met de waterslagen en hoekdelen uitwerken en passend op maat maken bij mijn tiny huisje. Ray kwam hiervoor speciaal helemaal naar Zeeland om ons te helpen met zijn specialistische kennis over materialen. Et voilà, met een hoop knippen, vijlen, buigen, passen, en dat met de repeat-functie aan krijgen de waterslagen en hoekdelen mooi vorm:). En misschien is “not all glitter gold”, maar om eerlijk te zijn is aluminiumvijlsel (net als alle zilverkleurige materialen) ook gewoon een stuk mooier dan goud, toch?, al is het bij Pats huisje straks denk ik ook gewoon handiger dat we op voorhand ietsjes meer knippen en zagen, zodat we wat minder lang hoeven te vijlen… Ach ja, het houdt ons in ieder geval van de straat, of misschien beter gezegd, juist op de straat, want dit is op dit moment zo goed als het enige stukje van de kavel dat verhard is, haha(a).
Met het monteren van de waterslagen en hoekdelen kwamen we er nog wel achter dat de bovenste Fraké-plankjes op mijn zuidgevel net een centimeter te lang waren en dat deze er dus weer afgehaald moesten worden, (de trombone speelt en tergend langzaam) mooehoeeee… Gelukkig brengt dit wel met zich mee dat we gelijk even een inspectie konden doen achter het hout en de sleuven in het Fraké gelijk even beter dicht konden maken met insectengaas (notitie voor bij Pat, geen planken met sleuven gebruiken voor de verticale delen). En nu vind ik bijtjes geen enkel probleem hoor (sterker nog, die zijn meer dan welkom), maar denk ik niet dat de overige insecten luisteren naar een bordje met “enkel voor bijtjes” erop. Hopelijk helpt Aristaeus (goddelijke van onder andere het bijenhouden) een handje en weet deze larve in het insectenhotelletje waar we deze hebben gestopt nog uit te komen (ganbatte (je kunt het) bijtje:)). Het is overigens leuk om te zien hoeveel insecten afkomen op de honinggele kozijnen van mij – dat geeft mij altijd een heel vrolijk en welkom gevoel. Ik ben benieuwd of dit straks bij Pats zijn houtkleurige kozijnen ook zo zal zijn.
Na deze onverwachte, maar achteraf belangrijke inspectie konden dan eindelijk de waterslagen en de hoekdelen gemonteerd worden en komt de afronding van de buitenschil bij mijn huisje onderhand heel dichtbij, jeeej:).
Tegen het einde van de maand ben ik verder zo goed als klaar met het schuren, stofzuigen en het afnemen van de gehele binnenkant (op de badkamer en natuurlijk de nog te plaatsen binnenmuren en meterkast na) van mijn tiny huisje. En ja, dit ziet er vast weer een beetje gek uit (wellicht ben ik met de waterslagen/hoekdelen voorbereiden en monteren ietsjes te veel blootgesteld aan Helios of heb ik met het binnen in de hitte op mijn knietjes zitten om te schuren met een mondkapje op ietsjes te weinig zuurstof binnengekregen, maar ach, wellicht is dit dan de aller, aller, aller, allerlaatste keer dat ik onconventionelere onderdelen van onze tiny huisjes aan het stofzuigen ben…(a). Alsjeblieft schikgodinnen, hierbij extra plengoffers voor jullie om dat zo te laten zijn:)).
In de weekenden vordert de binnenkant bij Pat ook zeker, al lijkt het bij hem ook niet altijd even goed te gaan, haha, en neemt hij zo te zien echt super comfy uitziende houdingen aan… Hij ziet eruit als Boneless (Cousin) Chicken van Cow & Chicken, haha:). Nog maar een paar schroeven Pat, jij kan dit! Ach ja, je moet wat doen om je plafond dicht te krijgen hè. Bij Pat hebben we de nokplaatjes overigens ietsjes anders gedaan, zodat in de ruwbouw al de verschillende platen in een rechte lijn lopen en de karteling die bij mijn nok nu nog zichtbaar is bij hem in ieder geval uitgesloten is. Ik heb al wel een idee hoe ik dit bij mij ga maskeren, maar ook dat zal nog even op zich moeten laten wachten.
Op de allerlaatste dagen van mei mochten we tussen hun eigen vele bouwen door de rolsteiger weer van de buren lenen (jeej, familie Bakker), zodat we op een iets verantwoorde manier mijn dakgoten en regenpijpen konden monteren. Hopelijk hebben we de dakgootbeugels destijds goed gemonteerd en gaat dit zonder al te veel tegenslagen gewoon voorspoedig. De noordkant ging in ieder geval heel soepel, maar pffff, de zuidkant was echter weer heel wat gestoei hier en daar en heel veel meten en passen (ja, alles onder vier-ogen-principe (of misschien beter gezegd, mijn Argusogen) natuurlijk, anders krijgen we ruzie met de bewoner (dat ben ik dus:p) straks, haha:)), maar na een weekendje zwoegen zit alles er als het goed is op (de onderdelen zijn overigens van zichzelf al waterdicht als het goed is, maar voor de zekerheid hebben we enkele naden toch ook nog een laagje Rubberseal van Bison/Griffon gegeven). Nu nog hopen dat het ook daadwerkelijk waterdicht is en allemaal werkt, maar ik laat dat onderhand aan de weergoden van de toekomst over om ons hierop op te wijzen als het zover is:).
Ooohw en helemaal aan het einde van de maand (ik zal jullie alle gemoedstoestanden en details besparen) kwamen we nog even oog in oog (oké Pat en ik waren er zelf helaas niet bij) te staan met Themis (titaangodin van onder andere het recht) toen plots een extra verrassing om de hoek kwam kijken in de vorm van een vrouw van Handhaving… Wij dachten eerst dat er eindelijk vorderingen waren wat betreft het huis van onze ouders en dat zij zodoende langskwam voor onder andere het bepalen van de erfgrens en dergelijke, maar blijkbaar hadden de andere buren geklaagd over het langdurige openliggen van de bouwput (iets wat wij, geloof mij, nog vervelender vinden dan zij) en dat mijn tiny huisje nu op de hoogte van hun opblaasbare jacuzzi staat en ze bang zijn dat ik daar dan zou gaan zitten kijken naar hun…zucht…we hebben wel heel wat beters te doen dan dat en daarnaast al zo vaak gevraagd of alles goed was en dat ze altijd welkom zijn om te komen kijken of dingen te zeggen of vragen, en alles was altijd goed, maar dan opeens dit… Ach ja, de vrouw van de gemeente liet gelijk nog even blijken dat er niet in mijn tiny huisje daar gewoond mag worden en dat als de buren willen dat die daar weg gaat, dat die ook weg moet…(wat volgens mij niet echt een regel is in lijn met Themis’ gezag, maar dat terzijde). Oohw en zij (de buren die geklaagd hebben) zelf, evenals de andere (toffe) buren kregen ook gelijk even te horen dat er dingen niet goed waren op hun kavels… Al met al een hoop stress dus bij alle families (speciaal voor iedereen een wijsje dat hierbij opkwam: “wees je bewust van de klok die je luidt, want voor je het weet, gaat iedereen er op achteruit”), en onverwachts een iets minder fijne afronding van de maand mei…. Ach ja, de vrouw van de gemeente heeft aangegeven eind juni weer langs te komen om te kijken naar alle (niet-) vorderingen. In de tussentijd gaan wij rustig door met bouwen (en vooral nog lang niet comfortabel wonen, haha…zucht(a)) en proberen wij transparant te zijn en blijven over alles (wat ook niet zo moeilijk is met hoe de kavel erbij ligt:p), dus we gaan zien hoe het gaat. Mijn huisje kan voorlopig toch nog niet langs de bouwput, want we willen natuurlijk niet dat het zeer geavanceerde hekje dat nu om de bouwput heen staat beschadigd raakt hè, hihi.
We hadden overigens natuurlijk ook al lang gehoopt dat de fundering al gemaakt was, maar hé, misschien in de volgende maand dan? Wie zal het zeggen, voor nu blijft het onduidelijk wanneer de aannemer hiermee verder gaat. Gelukkig lijkt er beter weer aan te komen en zal de uitgegraven bouwput niet verder achteruitgaan. Tot ziens weer vanuit Zeeland en voel je vrij om langs te komen hoor. Er is nu sowieso meer comfort nu met de schuur en het bijgebouw die onderhand leefbaar genoeg zijn;).
Tiny Huisje, Groot Avontuur:) 