Heyhey allemaal,
Weer een maandje verder, dus hierbij weer een klein beetje inzicht in onze ervaringen hier in Zeeland (wat deze maand meer “zeeïg” dan “landig” was helaas…(a)). De emotionele rollercoaster dat augustus was, was niets (lees: als dan ook écht niet eens ietsjes in de buurt komend) vergeleken met wat september voor ons in petto had, haha (ik lach hier nu een soort van om zoals de soort van misplaatste emotie die mensen lijkt te overvallen wanneer ze met de schrik vrij zijn gekomen uit een penibele situatie).
Ik ben benieuwd wat mijn handen allemaal bij elkaar typen deze keer, maar laat ik beginnen met: “pffffffffffffff………………………………………………”.
Nee, vergeleken met september was augustus een rustig ritje in de Vliegende Hollander (voor de niet-wetende onder ons: de attractie in de Efteling bedoel ik daarmee) op een serene, stralende, zomerse dag, zo’n dag waarbij het alleen maar heerlijk is om een beetje nat te worden, terwijl September meer iets weg heeft gehad van een dagelijks opnieuw en volledig af te moeten leggen terugtocht van de Argonauten…maar dan een overdreven extremere variant op die tocht waarbij alle verschrikkingen elke dag weer opnieuw en ook nog eens tegelijkertijd wisten toe te slaan. Stel je bijvoorbeeld voor dat de Symplegaden (de naar elkaar bewegende allesverpletterende rotsen) steeds dichterbij de rand van je boot komen, op diezelfde rotsen aan de ene kant Scylla staat die je onder vuur neemt met haar drietandsperen en de Sirenen aan de andere kant je al smulpapend kwijlend nauwlettend in de gaten houden, terwijl een handjevol cyclopen al zwaaiend met hun knotsen net aan boord is weten te komen en je in de tussentijd ook razendsnel afstevent op het hart van Charybdis (de perpetueel stormachtig bewegende allesverslindende draaikolk)…en dan ook nog eens bedenkende dat er niet eens een afgebouwd (t)huis is om naar terug te keren, haha…haha…hahahaha…hahaha…ha…
Tsja, september begon met het spannendste gedeelte van ons proces tot nu toe…namelijk het overvolle bouwterrein voorbereiden (oké, dat is nog niet zo spannend, haha) op de komst van de huisjes en daarna het vervoeren van onze spullen uit de loods (de badkamer is op dit moment in ieder geval genoeg geïsoleerd(a)) en de huisjes naar de kavel en er daar dan voor zorgen dat niet alles in duigen viel, want natuurlijk hebben wij het ergens voor elkaar gekregen om gaandeweg het bouwproces enkele Anemoi (windgoden) tot last te zijn geweest, zodat zij, na maanden van ultieme droogte in Zeeland, al een aantal dagen volle (op Buienradar donkerrode) regenbuien laten losbarsten precies boven het kavel met onze dakloze huisjes, haha (dat waren twee onstuimige en bijna volledig slapeloze nachten)…
Het was aan de ene kant dan ook mentaal een hele zware maand door de exorbitant veel millimeters (aanhoudende) regen (zeker voor de provincie Zeeland), de extreem harde en continu draaiende windstoten (zelfs mijn plengoffers leken de baldadigheden van Boreas, Notos, Euros en Zephyros niet te kunnen temperen…al is het ook lastig met de continu draaiende wind om naar de juiste windgod te plengen en daarmee juist niet de anderen onbedoeld achter te stellen en tegen je in het harnas te jagen…) en deze maand in tegenstelling tot de vorige maand juist weer het bijna compleet afwezig blijven van Helios’ hete adem (of überhaupt Helios zelf) waardoor we deze maand met best wel lage temperaturen te maken hebben gehad (het kwam regelmatig voor dat we wakker werden met een temperatuur van 9 graden binnen (boven)in de stacaravan – ik wil niet eens weten hoe koud het moet zijn geweest bij Pat in de tent, want ja, die zit onderhand al vier maanden in een tentje, een tentje waar je niet eens in kunt staan…). Maar tot nu toe hebben we de regen- en onweersbuien overleefd, mede ook door het snelle bedenken van een tussenoplossing (nee dit is niet ons beoogde dak, haha) door papa.
Het was dus een maand die zorgde voor ontiegelijke onrust en tumult overdag wanneer we bijvoorbeeld vlak onder het zeil in onze tiny huisjes trailers bekogeld leken te worden met golfballen (zo erg dat je elkaar niet eens kon verstaan terwijl je direct naast elkaar stond), maar ook ’s avonds wanneer diezelfde golfballen uren lang bleven neerdalen op het dak van de stacaravan (die overigens net als onze tiny huisjes goed heen en weer werd geschud door de verschillende winden) en ons tot diep in de nacht wisten te weerhouden van enige nachtrust (ik heb nog nooit zo lang naar buienradar zitten staren en op refresh gedrukt in de hoop dat het zou afnemen…maar helaas, buienradar gaf veelal alleen maar aan dat er matige regenval werd verwacht…ach ja, daar waren de meningen dus over verdeeld buienradar…). En als de vermoeidheid dan zo groot werd en de ogen eindelijk even mochten dichtvallen, zorgde een “goed” getimede donderknal of verblindende bliksemflits van Zeus er wel voor dat je direct weer hyperbewust mocht zijn van de nog steeds perpetueel aanhoudende regenval (haha, ja ook binnenshuis viel de regen bovengemiddeld vaak)…nog even los van dat de Oneiroi (droomgoden) het overigens totaal niet erg leken te vinden om gedurende de spaarzame momentjes van een soort van actieve slaap de herinneringen van de dag nog eens rustig met je door te nemen, haha…thanks hoofd met je herinneringenopslag, dat je het hart zo moeilijk maakt af en toe…
Ik weet niet of jullie het gevoel van verliefdheid of beter gezegd liefdesverdriet nog goed kunnen oproepen (voor zover dat mogelijk is natuurlijk), maar qua emotionele heftigheid was de gehele maand september, mijns inziens, van eenzelfde orde.
Aan de andere kant stond afgelopen maand met het voor de honderdste keer verplaatsen van ons regelwerklatten en binnen- en buitenisolatie (ik weet dat onze huisjes vervoerbaar zijn en het voor tiny huisjes op wielen normaal is dat het materiaal “verplaatsbaar” is, maar daarbij geldt volgens mij dan wel dat het materiaal al bevestigd is op de trailer…) ook in het teken van Sisyfusarbeid (of met andere woorden: “hey ho, hey ho, je krijgt het niet cadeau” van de Zeven Dwergjes van Sneeuwwitje) en leek het (mede door de vele tijd die verloren is gegaan aan bijvoorbeeld het keer op keer opbouwen, afbreken en verplaatsen van een werkbare werkplek, maar ook vooral het ervoor zorgen dat onze spullen tegen de toenemende natuurkrachten (denk aan extra zeilen en bevestigingsmaterialen (ja zelfs spanbanden van 25 meter) toepassen) beschermd bleven) in september te ontbreken aan enige vorm van (structurele) progressie.
Ik zeg hier niet voor niets “leek”, want natuurlijk gebeurt er ook een hoop in zo’n maand en moeten we niet vergeten wat er allemaal wel is gelukt, iets waar gelukkig altijd wel één van ons (en zo nu en dan ook omstanders die enorm met ons meeleven en met tips en trucs komen) ons altijd wel op wist(en) te wijzen. Dus wederom dankjewel allemaal daarvoor, ik (in ieder geval) heb dat enorm nodig gehad.
Zo hebben we ondanks het grillige weer, het vele versjouwen en de “ietsjes” chaotischer “ingerichte” werkplek(ken) (dan weer even buiten onder een klein afdakje op een aanhanger terwijl de spullen zo nu en dan om je heen vliegen, dan middenin de schuur of het bijgebouw waar het helemaal vol staat omdat ook daar hard geklust werd door de aannemer en mijn ouders of gewoonweg in onze eigen zo nu en dan lekkende trailers) onze plafondplaten al goed kunnen voorbereiden (dankjewel mams voor het assisteren), hebben we bij beide huisjes de nokbalk met alle dakribben kunnen plaatsen, maar is het ons gelukkig ook behoorlijk goed gelukt om onze huisjes en materialen te beschermen tegen alle grilligheden der natuur.
Zal de tot nu toe perpetueel aanhoudende tocht van de Argonauten echter ooit stoppen, is er straks überhaupt eindelijk een (t)huis om in terug te keren? Wie zal het zeggen. Het avontuur wordt hoe dan ook vervolgd. Byebye weer voor nu, liefs voor diegene die liefs willen ontvangen en tot ergens in de toekomst.
Tiny Huisje, Groot Avontuur:) 