08/22 Geen tijd voor vermoeidheid: in de ban van Kronos…:(

Heyhey allemaal,

Daar ben ik weer, met een waarschijnlijk ietsjes langere (hopelijk voor zowel jou als mijzelf uiteindelijk niet te lange) update dan de vorige keer (al gaan zowel jullie als ik het nog beleven of de vermoeidheid of het enthousiasme deze keer overwint, haha(a)).

Wat was het weer een emotionele rollercoaster deze maand, waarbij bijna dag in dag uit de hete adem van Helios (de zon) ons veelal al in de vroegste vroegte deed ontwaken (pfffff, wat was het soms tergend warm in de stacaravan/tent) en ons daarmee vrijwel direct deed herinneren aan de continu over onze schouders meekijkende Kronos (vadertje tijd)…tiktok…tiktok… (nee niet de hedendaagse app lieve kindertjes, maar het geluid dat de klok vroeger maakte). En ook deze maand hadden we natuurlijk her en der weer wat vertragingen qua leveringen, of verkeerde dingen die werden geleverd, of dingen die helemaal niet werden geleverd, of wél werden geleverd, maar dan in kapotte staat…haha…haha…(diepe zucht). Ach ja, we zijn er onderhand wel aan gewend of misschien gewoonweg te moe om het nog binnen te laten komen… Maar zelfs met de perpetueel toenemende vermoeidheid lukte het wel om dagelijks minimaal 12 uur te bouwen, te regelen of te herontwerpen en zijn we weer een heel stuk verder dan de vorige keer.

Na alle liefdevolle en hoogstnodige hulp in juli begonnen we de maand augustus met onszelfjes (ja, Ray is er zo nu en dan ook, maar die hoort er zo nu en dan gewoon bij te zijn, toch?) en focuste we met name op wat kleinere, maar desalniettemin zeer belangrijke afwerkingen. Zo zijn wij de eerste dagen vooral bezig geweest met het behandelen van de slotboutconstructiegaten door deze te schuren, te impregneren, vast te draaien, af te dichten met Woodmax en deze tot slot weer te randsealen. Als het goed is, zit de vloer nu vast en is deze waterdicht, dus hoeven we vanaf nu alleen nog maar (half)jaarlijks in onze “kruipruimte” te kruipen om inspecties te doen. En in de tussentijd dat ik vooral door de Tartarus (de onderwereld) dwaalde (tsja, ik weet niet waarom ik de aangewezen persoon was die onder de trailer terecht is gekomen…?), zijn de broertjes veilig boven het maaiveld bezig geweest met de laatste onderdelen van de vloerbalken voorbereiden, waarna wij deze met zijn drietjes konden monteren. Ook hier moest weer hier en daar hout geschaafd en weggebeiteld worden en op andere plekken juist wat bijgezet worden, haha, en elke keer dachten wij dat het de laatste keer zou zijn dat de binnenkant van de vloer gestofzuigd zou worden (wie stofzuigt überhaupt de binnenkant van de vloer…), maar nee, dit was een goed voorbeeld van “Harder, Better, Faster, Stronger” van Daft Punk, wat een beetje de mantra begon te worden van de maand augustus.

In lijn met deze mantra en één dag voordat de (vertraagde) bestelling van GroeneBouwMaterialen binnenkwam, was Pat druk bezig met het afdichten van de vloerkiertjes en -naadjes. Dit is ondanks dat het niet schadelijk is voor het binnenleefklimaat wellicht ons minst ecologische product omdat er helaas kunststof fibers inzitten, maar daar tegenover staat dat de huisjes luchtdichter worden dan ooit en zodoende hoeft er minder gestookt te worden. En zo lang de fibers in de constructie blijven (wat hopelijk ook zo is, ja, ik kijk naar jullie Anemoi (windgoden), haha, anders hebben we een ander probleem), is het als het goed is verder geen probleem voor het milieu.

Door de hemelse poorten en vergezeld met het door schoonheid verblindende licht van de drie Gratiën kwam daar dan eindelijk onze grote (zij het vertraagde) bestelling binnen. Wat enorm veel isolatie is dat (het zal toch niet te veel zijn hè? Ach ja, we moeten door, dus het zal vast wel goed zijn), en maar een klein beetje toebehoren om alles lucht/wind/waterdicht te maken…maar wacht eens…waar is al het plaatmateriaal… Helaas, wederom zijn er spullen vertraagd… De hoop is dat deze komende week binnenkomen…maar voor nu is het nog onzeker, jammerbammer, maar wellicht dan maar geforceerd een eerste echte vrije (bouw)dag dit weekend? De loods, de materialen en wij zijn in ieder geval klaar om de Ecoplex multiplexplaten te verwelkomen en verder te gaan, want we hebben nog maar drie weken hier, haha… (het impregneren, op maat zagen en verstekken van de balken gebeurde overigens iedere keer tussendoor (ook dit gaat wederom om honderden balken en tientallen platen die aan alle kanten moeten worden gezaagd, schoongemaakt en geïmpregneerd), maar deze zijn eindelijk (op enkele zaagsneden na die in het monteerproces pas duidelijk worden (er is altijd een enorm verschil tussen de theoretische (kaarsrechte) uitwerking en de levende balken waar je in de praktijk mee te maken hebt) klaar (wat een monnikenwerk, haha).

Misschien vraag je je tussendoor wel eventjes af of we hebben gehaald wat we beoogd hadden te willen halen vóór de deadline? Een vraag die ons ook dagelijks bezighield…

Nee, het antwoord is heel simpel totaal niet, haha. Maar zijn we enigszins ontevreden, zeker niet. Sterker nog, onze manier van werken heeft geleid tot dikke complimenten van de aannemer van onze ouders (dezelfde persoon als die onze huisjes heeft vervoerd naar de kavel) over ons bouwproces tot nu toe en misschien nog wel fijner is dat de vertragingen er hier en daar wederom voor hebben gezorgd dat we een aantal dingen hebben kunnen herontwerpen, met volgens ons elke keer een beter tussenresultaat dan dat we zelf hadden bedacht op voorhand – we blijven gaandeweg met vallen en opstaan natuurlijk leren en experimenteren en proberen dat elke keer mee te nemen in de volgende fases.

En dan hoor ik u wellicht ook gelijk denken: Maar wat hebben ze dan überhaupt verder gedaan deze maand?

Nou, best veel, volgens mij. Zo is er allereerst veel tijd gaan zitten in het afronden van de vloer door deze voor de miljoenste keer leeg te zuigen (nee, Bou staat daar gewoon heel toevallig mensen, ghehe), deze keer niet toe te dekken maar te vullen met ecologische wolisolatie (it’s so fluffy en met de handen scheurbaar, dus laat het maar aan de twee krullenbolletjes over om dat te regelen, hihi) en vervolgens af te dekken met een intelligente dampvariabele folie (zo kan het potentiële vocht er wel uit, maar tegelijkertijd gelukkig minder makkelijk in de vloer komen) en onze (met vertraging geleverde) zichtwerk-vloerplaten (die in een later stadium nog verder afgewerkt zullen worden, maar nu eigenlijk al te prachtig zijn om onder een stucloper te verstoppen, of deden we dat juist daarom…ach ja, ik kan in ieder geval niet wachten om weer met mijn blote voeten over de échte vloer te lopen, al zal dat nog eventjes op zich moeten laten wachten lieve voetjes, vooralsnog is het meer dan 12 uur per dag in werkschoenen rondbanjeren, haha (maar goed dat dit geen geurbericht is(a))).

Daarnaast hebben wij ons vooral beziggehouden met het opbouwen van de buitengevels en de binnenwanden en het entresol (we hadden het dakframe en de spanten ook graag af willen hebben voordat we de huisjes gingen vervoeren, maar dat is niet gelukt – het is wederom wat het is, en gelukkig was onze constructie voor het vervoeren al sterk genoeg zonder het dak erop, dus ergens ook zeker jeej). Dit (gevels opbouwen en niet het slingeren aan het entresol) is iets wat overigens niet echt goed (zie je al die verschillende lijmklemmen die tegelijkertijd dingen in verband moesten houden maar ook die twee slingeraapjes die aan het entresol hangen) of verantwoord (de frames op zich zijn niet super zwaar, maar ze omhoog houden en vervolgens monteren is niet te doen) mogelijk was met zijn tweetjes, dus wederom hebben wij geboft met de verschillende hulpkrachten, die ons vanuit allerlei windstreken van Nederland zijn komen opzoeken en ons hierbij hebben geholpen, maar ook zeker (misschien nog wel het meest) bedankt voor de emotionele afleiding en dynamiek die zij zo nu en dan met zich meebrachten, dus een heel groot dankie allemaal.

Voor nu valt het doek van deze bouwmaand zoals de zon hier (bijna) dagelijks langzaam mooi in de zee zakt, gaan wij in ieder geval goed bedenken hoe we verder gaan bouwen in de open lucht en ergens toch weer zo snel mogelijk op naar het afbouwen van het exterieur van onze huisjes nu de herfst is aangebroken. Oohw en al blijft het gebied rondom de Plompe Toren toch één van onze favoriete plekjes na een lange en drukke klusdag, kwamen wij op onze eerste echte (bouw)vrije dag tijdens het verder verkennen van “onze” huidige achtertuin toch ook mooie stukjes tegen (nee dit is gewoon Nederland, en ja, dit is binnen een straal van een enkele kilometer van ons huidige “huisje”).

Tot over een maandje weer of zoiets, of als je heel graag wilt helpen, mag het ook altijd eerder natuurlijk (maar voel je vooral niet verplicht, geen verwachtingen vanuit deze kant in ieder geval), byebye en liefs weer.